بار خدايا، تو با دوستان خود از همه دوستان بيشتر دوستى، و براى اصلاح كار آنها كه بر تو توكل مى كنند از آنان حاضرترى، نهانيهاى ايشان را مى بينى و از درونشان آگاهى، و اندازه بينش و خردشان را مى دانى با وجود اين از بنده نوازى خويش چيزى نمى كاهى، پس رازهاشان نزد تو آشكار، و دلهاشان به سويت نگران است،اگر تنهائى آنها را به وحشت اندازد، با ياد تو مأنوسند، و اگر اندوه ها و مصائب روزگار بر آنها بتازند، آنان به پناه جستن از تو توسل مى جويند، زيرا مى دانند سررشته كارها در دست تو است، و منشأ آنان همانا خواست و اراده تو است.خدايا اگر ندانم از تو چه بايدم خواست، و از مراد و خواهش خويش سرگردان مانم، تو مرا به آنچه مصلحتم در آن است راهنمائى فرماى، و همه گونه خوشى و آسايش را به دلم بنماى، چون آگاهم كه چنين رهنمائى و هدايتى از تو عجيب، و اين حاجت روائى ها، از تو غريب نيست.بار پروردگارا، به عدل و دادگريت رفتار نكرده، عفو و بخشش خود را در باره من به كار بر.

آنجا که حرم قبله حاجات ماست

و آن نقطه که یار ،خون خداست

آنجا که جسم همچو روح در فضاست

ملک هم ، چو انسان در عزاست

آنجا که دلها دمادم به یاد خداست

اشکها پیاپی ز چشمان رواست

قلبها لبالب ز عشق و صفاست

صدای سینهُ سینه زن بی ریاست

نوحه خوان رقصان در شور و نواست

فریاد آن عاشق ، اباالفضل العباس

نوحه خوان تشنه بود ولی آب نخواست...

آنجا حرم حسین ، کرب و بلاست.